Op een zucht van de verkiezingen...
De tekst hieronder stuurde ik op 4 juni 2004 naar VLD, CD&V, N-VA, Vivant, sp.a, Spirit, Groen! en Vlaams Blok. Ik wilde namelijk hun standpunten kennen over mobiliteit en gehandicapten. In dit land van de Flintstones kan je namelijk makkelijker te weten komen of je in een doorsnee-kustgemeente je hond mee op logement kan nemen, dan of je er met een rolstoel binnenkan. Ik geef maar één voorbeeld.
Nu we opnieuw op een zucht van de verkiezingen staan, heb ik het gevoel dat mijn brief en de reacties van toen nog niet veel aan actualiteit hebben ingeboet. Ik kan me vergissen, oordeel zelf.
Inhoud:
Brief aan de partijen
Laarne, 4 juni 2004
Geachte mevrouw, geachte heer,
In onze gemeente groeit een initiatief om de mobiliteit van rolstoelgebruikers en gehandicapten in het algemeen te bevorderen. Dat stemt mij zeer gelukkig.
Nu we nog slechts een zucht van de verkiezingen verwijderd zijn, wil ik graag het standpunt van uw partij in deze materie kennen. Ik ben ervan overtuigd dat dit veel mensen zal interesseren, en misschien zelfs hun stemgedrag kan bepalen. Ik ben dan ook zo vrij, deze brief aan mijn webstek toe te voegen. Het antwoord van een van uw mandatarissen hierop, zal ik op dezelfde plaats publiceren. Om praktische redenen: graag niet langer dan een A4’tje (als het echt moet: twee dan maar).
De problemen waar mensen met mobiliteitsproblemen (rolstoelgebruikers en andere gehandicapten, ook oudere mensen) mee te kampen hebben, zijn in nagenoeg heel Vlaanderen herkenbaar.
· Stoepen zijn door hun gebrekkige staat onveilig, en er zijn te weinig hellende vlakken.
· Oversteekplaatsen zijn zelden aangepast voor mensen met mobiliteitsproblemen.
· Mensen met mobiliteitsproblemen kunnen niet altijd deelnemen aan lokale festiviteiten zoals kermissen, feesten, markten... De toestand van de stoepen en de straten en het gebrek aan sanitaire voorzieningen maken dat vaak onmogelijk.
· Er zijn te weinig betrouwbare gegevens over de toegankelijkheid van de horeca en de toiletten (bereikbaar/aangepast) in cafés en restaurants.
· De toestand van het wegdek en de stoepen maakt de toegang tot overheidsgebouwen in veel gevallen problematisch of onmogelijk.
· Het openbaar vervoer in de steden en gemeenten is slechts zeer gedeeltelijk toegankelijk.
Eigenlijk zijn dit vrij trieste vaststellingen. De problemen die gehandicapten (laat ik dit als synoniem voor mensen met mobiliteitsproblemen gebruiken) in vele Vlaamse gemeenten ondervinden, zijn op tal van plaatsen in het buitenland al decennialang opgelost. Sterker nog: het oplossen of liever het voorkomen van problemen wordt doorgaans als normaal beschouwd. In ons land is de oplossing zelf al een probleem.
Als we ervan uitgaan dat autonomie en mobiliteit tot de basisrechten van elke burger behoren, dan moeten we vaststellen dat die rechten op ontelbare plaatsen in Vlaanderen genegeerd worden.
De kern van de zaak is deze: mobiliteitsproblemen moeten a priori op elk niveau en bij elke actie van de overheid worden ingecalculeerd (en dus voorkomen). Wij zijn het echter zo gewend geraakt dat die problemen a posteriori worden opgelost...
· als er tijd is
· als er geld is
· als de politieke wil er is
... dat we lapmiddelen, hoe goed bedoeld ze ook zijn, de norm vinden.
Natuurlijk zijn er plaatsen waar de zaken zijn zoals ze in een beschaafd land horen te zijn, en u kan mij daar ongetwijfeld ook voorbeelden van noemen. Jammer genoeg is de verhouding in de meeste gevallen nog steeds in het nadeel van de gehandicapten.
Het is een oud verhaal: te weinig en te laat. ‘We doen ons best’ is de regel, maar dat is vandaag de dag niet genoeg. De belangloze inzet van organisaties voor gehandicapten en talloze vrijwilligers staat nog te vaak in scherp contrast met de politieke wil om komaf te maken met situaties die in de tijd van de Flintstones thuishoren.
Daarom pleit ik voor een “Charter voor geïntegreerde mobiliteitszorg”. Met geïntegreeerd bedoel ik dat de mobiliteit van gehandicapten niet kan losgekoppeld worden van de andere noden en rechten in het maatschappelijk leven, zoals daar zijn: verkeer, informatie, integratie enz. Zo’n charter is een pact tussen de overheid en de burger, en bevat basisprincipes die in elke beleidsdaad moeten vooropstaan. Een voorbeeld.
Charter voor een geïntegreerde mobiliteitszorg
- Autonomie en mobiliteit behoren tot de basisrechten van elke burger. De overheid heeft de morele plicht deze rechten te bewaken.
- Teneinde deze rechten te garanderen, moet de overheid er bij de conceptfase van iedere beleidsdaad effectief rekening mee houden.
- De overheid zorgt voor een geïntegreerde aanpak van mobiliteit. Dat betekent dat mobiliteit niet kan losgekoppeld worden van verkeersveiligheid, toegankelijkheid, sociale voorzieningen, en het recht op informatie van elke burger.
- Aanpassingen om de mobiliteit van gehandicapten te verbeteren mogen niet a posteriori aan het beleid worden toegevoegd (als er tijd en geld over is), maar moeten a priori worden ingecalculeerd.
- De overheid gaat er niet vanuit dat “we doen wat we kunnen”, maar wel dat “we doen wat we moeten doen”.
Gehandicapten zijn mensen die, door een speling van het lot, beland zijn in de toestand waarin zij zich nu bevinden. Velen van hen werken (of hebben gewerkt), betalen belastingen enz. Zij, maar ook de andere gehandicapten die niet (kunnen) werken, moeten dezelfde rechten hebben die de valide burgers hebben. Dat mag geen gunst zijn, het is een basisrecht.
Nu is dat niet het geval.
Al te vaak gebruiken bewindslieden argumenten als “er is geen geld” of, erger nog, “we doen wat we kunnen”. Het beleid moet ervoor zorgen dat er geld is, en dat gedaan wordt wat moet gedaan worden.
Mijn laatste pleidooi gaat over de aanstelling van een ombudspersoon, die tegelijk spreekbuis is tussen de gehandicapten en de overheid, én toegang heeft tot het beleid. Iemand die de bevoegdheid heeft om autonoom, accuraat en billijk dossiers op te volgen tot zij opgelost zijn.
Ik dank u voor uw aandacht, en ik hoop spoedig van u een reactie te mogen krijgen. Met vriendelijke groet,
Gerrit De Clercq
Warande 88
9270 Laarne
Reactie CD&V
Geachte heer De Clercq,
Oprechte dank voor uw bericht.
Veel van wat u schrijft (cf. ook het charter voor een geïntegreerde mobiliteitszorg) is heel herkenbaar voor ons. Graag citeer ik dan ook exemplarisch uit ons verkiezingsprogramma 2004. In verschillende hoofdstukken hebben wij allerlei aspecten opgenomen van deze door u terecht aangekaarte problematiek:
In “Werken, investeren, ondernemen, innoveren”:
· We vereenvoudigen de tewerkstellingsmaatregelen zodat het voor de werkgever transparanter wordt met welke voordelen hij kan genieten bij de aanwerving van nieuwe mensen. Zo krijgen ook personen met een handicap meer kansen om zich op het vlak van tewerkstelling optimaal te ontplooien, zowel in de reguliere als de beschutte tewerkstelling.
In “Blijven zorgen voor mekaar”:
· We stimuleren de initiatieven die ervoor zorgen dat mensen met een handicap en/of ouderen die geen gebruik meer kunnen maken van openbaar of eigen vervoer tegen een zeer laag bedrag naar de plaats van kort- of dagverblijf kunnen worden gebracht. We nemen het niet dat valide, mobiele mensen kunnen genieten van gratis collectieve mobiliteit, terwijl minder mobiele zorgbehoevende mensen of mensen een handicap veel geld moeten neertellen om naar het ziekenhuis, de zorginstelling of waar dan ook te gaan.
· We versterken de centra voor maatschappelijk werk en die diensten van de mutualiteiten, gespecialiseerd in info en advies over sociale voordelen en voorzieningen voor zieken, personen met een handicap en ouderen.
· We stimuleren het creëren van comfortflats. Ouderen en personen met een handicap kunnen hun te ruim geworden huis met overheidssteun laten verbouwen. Hierdoor kunnen gezinnen intrekken op één of meer verdiepingen. Het gelijkvloers wordt een serviceflat. De huur die het gezin betaalt gaat naar het Vlaams Zorgfonds, uitgebouwd in het raam van de zorgverzekering. De zorgkas dekt alle kosten van de zorgbehoevendheid.
· We stimuleren het levenslang wonen (aanpasbaar wonen): fiscale drempels voor aanpassingen aan de woningen nemen we weg (bv. geen verhoogd kadastraal inkomen na een aanpassing).
· We ondersteunen projecten die erop gericht zijn om via de televisie op voor iedereen zeer toegankelijke, overzichtelijke, volledige en begrijpbare wijze informatie op maat te bezorgen mbt specifieke zorg en welzijnsvragen.
Personen met een handicap en chronisch zieken: aangepaste zorg zonder wachtlijsten
· We gaan voor een onafhankelijke ombudsdienst die opkomt voor alle dagelijkse problemen van mensen met een handicap (laattijdige afhandeling integratietegemoetkoming, klachten over de medische controle voor verhoogd kindergeld en/of integratietegemoetkoming, tekort aan opvangplaatsen enz.).
· We verbeteren het systeem en maken een einde aan de administratieve rompslomp: we gaan naar 1 centraal dossier, de geldigheidsduur van medische en andere attesten voor gehandicapten en chronische zieken verlengen we tot minstens 5 jaar, zodat niet elk jaar hetzelfde attest moet worden ingediend.
· We gaan voor meer middelen voor meer investeringen. Door de bouw van meer nursinghomes aangepast voor mensen met een niet-aangeboren hersenletsel zorgen we ervoor dat jonge mensen die door een hersenbloeding, (verkeers)ongeval gehandicapt raken niet langer in een rust– en verzorgingstehuis moeten worden opgenomen.
· We passen de investeringsinspanningen en ondersteuningsmiddelen voor personen met een handicap aan in functie van de behoeften, zodat de wachtlijsten effectief worden weggewerkt.
In “Vrije tijd, sport, cultuur”:
Fysieke toegankelijkheid
· Alle cultuur- en sportinfrastructuur waar gesubsidieerde activiteiten plaatsvinden moeten daarom toegankelijk zijn voor minder mobiele medemensen.
In “Mobiliteit”:
· We waken erover dat de Vlaamse wegeninfrastructuur verkeersveilig is ingericht tegen 2010 (vrij liggende fietspaden, doortochten door woonkernen, goed onderhouden wegen, veilige kruispunten en oversteekplaatsen en het wegwerken van zwarte punten). Tegen 2008 werken we alle zwarte punten weg via een nauw opgevolgd en strak investeringsschema. We richten onze voetpaden, kruispunten en oversteekplaatsen zo in dat ze optimaal bruikbaar en toegankelijk zijn voor ouderen, kinderwagens en mensen met een handicap.
· Het openbaar vervoer dient voor iedereen toegankelijk, bereikbaar, betreedbaar en bruikbaar te zijn. Voor hen die door een handicap of andere zorgbehoevendheid niet het gewone openbaar vervoer kunnen gebruiken, dient een aangepast deur-aan-deur-vervoer ingezet te worden tegen hetzelfde tarief als het openbaar vervoer bij gelijkaardig traject (via bijvoorbeeld een taxicheque).
Met vriendelijke groet,
Wilfried Van Rompaey
Adviseur Ceder – Studiedienst van CD&V
Reactie VLD
Om de verkeersveiligheid en mobiliteit voor mensen met een handicap te verhogen wil de VLD maatregelen treffen, zowel naar infrastructuur als naar dienstverlening toe.
Op die manier kunnen mensen met een handicap volwaardige deelnemers aan de mobiliteit en aan het maatschappelijk leven worden.
Op voorstel van minister Van Mechelen werd een besluit goedgekeurd waarbij de bouwaanvraag voor een publiek gebouw moet aangeven welke ingrepen men zal doen om het gebouw integraal toegankelijk te maken. De bouwaanvraag zal alle maatregelen moeten vermelden die ervoor zorgen dat alle gebruikers de publiek toegankelijke ruimtes van het gebouw, zelfstandig en gelijkwaardig kunnen bereiken, betreden, gebruiken en begrijpen. Samengevat, de toegankelijkheid voor iedereen moet al bij de bouwaanvraag de nodige aandacht krijgen.
Voetpaden en oversteekplaatsen dienen gebruiksvriendelijk te zijn. Door meer investeringen in tril- en geluidsinstallaties voor blinden, meer blindengeleidestrips en verende tegels op oversteekplaatsen en voetpaden.
Trein, bus, tram en metro dienen toegankelijk gemaakt te worden voor rolstoelgebruikers en sensorisch gehandicapten. Op die manier wordt het systeem praktisch voor iederen toegankelijk.
Zo is er nood aan het verlagen van de opstap van bussen, tram en trein. Er werd al geïnvesteerd in laagdrempelbussen en -trams. Ook bij de bestelling van nieuwe treinstellen werd speciaal aandacht besteed aan de toegankelijkheid voor mensen met een handicap.
Die investeringen moeten onverminderd worden verdergezet.
Voor mensen waarvoor het openbaar vervoer niet toegankelijk is, dient er een aangepast openbaar vervoer voorzien te worden. Bussen met vast traject, maar vrij kiezen van op- en afstapplaatsen.
De toegankelijkheid van openbaar vervoer moet gecoördineerd worden op Europees niveau.
Meer parkeerfaciliteiten in de binnenstad voor mensen met een handicap: strengere controles op het parkeren van gewone auto’s op gereserveerde plaatsen, strengere toelatingsnormen voor het bekomen van een parkeerkaart, meer en ruimere gereserveerde plaatsen.
Reactie Vivant
Beste Gerrit,
Wij zijn overtuigd dat de problemen, die u aanhaalt in vele gevallen
schrijnend zijn. Wij zijn tot nu toe een kleine opstartende partij, die
spijtig genoeg niet kan beweren op alles een antwoord te hebben.
VIVANT is een partij, die heel open staat voor vernieuwende ideeën en nu reeds in haar programma verschillende voor gehandicapten vriendelijke punten heeft.
- Afschaffen van zoveel mogelijk paperassen en sterk vereenvoudigen van de regelgeving.
- Door afschaffen van sociale lasten en belastingen op lonen eerst en vooral in de zorg- en dienstensector wordt de ondersteuning van gehandicapten heel wat goedkoper en dus bevorderd.
Maar dit is geen antwoord op uw vraag over mobiliteit. Ikzelf heb voor mijn pensionering in ziekenhuizen gewerkt. Een ding heb ik er zeker geleerd. Als zorgverstrekker kun je je soms moeilijk in de plaats van zorgbehoevende zetten en heb er de waarde en het belang van ervaringsdeskundigen geleerd (de gehandicapte en de familie in de eerste plaats).
VIVANT wil in deze niet de partij zijn, die nu eens zal zeggen wat allemaal voor mensen met een handicap moet gebeuren op gebied van mobiliteit en dit dan beloven. Integendeel VIVANT is vragende partij om mensen met een handicap in hun rangen op te nemen en hen in een Vivantische geest mee te laten bepalen wat de partij moet doen o.a. op het gebied van mobiliteit voor mensen met een handicap. M.a.w. bij VIVANT zijn mensen met een handicap meer dan welkom om mee te denken en te beslissen in de partij.
Met vriendelijke en Vivante groeten
Wim Hemerijckx
VAV-team
Reactie Groen!
Geachte heer De Clercq,
Bedankt voor uw brief van 5 juni 2004 over de mobiliteit van rolstoelgebruikers en gehandicapten in het algemeen.
Groen! kan zich volledig achter uw eisen scharen. Aantrekkelijke tariefformules hebben het openbaar vervoer voor heel wat doelgroepen een flink stuk goedkoper gemaakt. Een goede zaak, maar spijtig genoeg kan niet iedereen daarvan genieten omdat het openbaar vervoer en het openbaar domein in het algemeen vaak te weinig toegankelijk zijn voor minder mobiele mensen. Als we echt voor iedereen in Vlaanderen basismobiliteit willen garanderen, moet toegankelijkheid inderdaad een integraal onderdeel van het mobiliteitsbeleid vormen. Dat betekent dat toegankelijkheid reeds in de conceptfase een plaats moet krijgen bij de (her)aanleg van straten, kruispunten, openbare gebouwen, stations en halteplaatsen, bij de aankoop van rijtuigen,…
Groen! besteedt in het verkiezingsprogramma voor de Vlaamse verkiezingen dan ook veel aandacht aan toegankelijke mobiliteit. Ik geef u graag een bloemlezing uit ons programma:
Groen! wil voor de voetgangers onder andere:
 |
Meer financiële middelen voor voetgangersvoorzieningen, zodat gemeenten effectief kwalitatieve voetpaden aanleggen |
|
Opvolging en uitbreiding van de Vlaamse bouwverordening, om de kwaliteit van de voetgangersvoorzieningen te garanderen. De toegankelijkheid voor personen met een handicap is een belangrijk aandachtspunt, ook voor alle gebouwen met een publieke functie, zowel openbare als private (bijvoorbeeld handelsruimten). De ruimtelijke ordening dient oog te hebben voor technische kwalitatieve comfortabele voetgangersvoorzieningen met een hoge beeldkwaliteit. |
|
… |
|
Aandacht voor het voor- en natransport te voet bij het openbaar vervoer: degelijke wachtinfrastructuur, toegankelijke haltes en rijtuigen,… |
|
Groen! wil dat de zwakke weggebruiker ook een centraal aandachtspunt wordt in onderzoek en onderwijs, dat de overheid zelf het goed voorbeeld geeft en de zwakke weggebruiker ook nauw bij het beleid betreft: |
|
Verhogen betrokkenheid van de voetganger en de fietser in het mobiliteitsdebat: |
|
Mobiliteitsraad met prioritaire aandacht voor duurzame alternatieven. Deze raad werd in 2001 bij decreet opgericht, maar de samenstelling is op dit moment nog niet vastgelegd. Groen! wil dat belangenorganisaties die werken rond duurzame alternatieven, zoals de Fietsersbond, de Bond van Trein- Tram- en busgebruikers en de Voetgangersbeweging – elk een effectieve zetel krijgen. Alleen hun aanwezigheid garandeert de nodige aandacht voor duurzame mobiliteit. |
|
Oprichting Vlaams Mobiliteitsfonds om enerzijds de basisfuncties van de mobiliteitsverenigingen – beleidsadvisering, beleidsevaluatie, beleidsbeïnvloeding – te ondersteunen en anderzijds om vernieuwende projecten, campagnes en studies vanuit het middenveld financieel mogelijk te maken. |
Comfortabel en toegankelijk openbaar vervoer
Openbaar vervoer maximaal toegankelijk voor minder mobiele mensen, naast oplossingen op maat voor wie niet met bus of tram meekan.
Groen! wil niet alleen meer en sneller openbaar vervoer, Groen! wil ook het comfort voor de reiziger verhogen. Dat kan door:
· Versnelde verbetering van de toegankelijkheid van haltes, perrons, verkoop- en onthaalinfrastructuur en rijtuigen.
· Vertegenwoordigers van de gebruikers, inzonderheid personen met een handicap en senioren, actief betrekken bij het toegankelijkheidsbeleid, geven advies en kunnen knelpunten signaleren.
· Het gewone openbaar vervoer dient voor iedereen maximaal toegankelijk te zijn. Daarnaast blijven er echter maatregelen op maat nodig voor specifieke doelgroepen, zoals de minder-mobielencentrales.
· Comfortabele en bereikbare wachtaccomodatie.
· Schone en reclamevrije voertuigen.
· Een actieplan “sociale veiligheid tegen agressie op trein, tram en bus.
· Invoering van een onafhankelijke ombudsdienst (bij De Lijn), naar analogie met de NMBS.
· Een afdwingbaar en ambitieus handvest van de reiziger, waarvan de resultaten regelmatig gemeten en teruggekoppeld worden.
· Inschakeling en bekend maken van het contactcenter van De Lijn bij de kwaliteitsbewaking. Reizigers kunnen hier tekortkomingen melden.
· Vlot beschikbare en eenvoudige bereikbare informatie voor de reiziger: bijkomende lijnwinkels (eventueel gecombineerd met andere dienstverlening), ruime openingstijden, eenvormige en geïntegreerde informatie (busboekjes, netplannen) gebruiksvriendelijke website, eenvoudige reservatie van belbussen, meer informatie in en op het voertuig (b.v. halte-aankondiging), elektronische informatie over reële wachttijd aan haltes,…
Ik hoop u hiermee een beeld gegeven te hebben van de standpunten van Groen! over toegankelijke mobiliteit. Alvast nog veel succes met uw acties!
Met vriendelijke groeten,
Ann De Martelaer
Vlaams volksvertegenwoordiger GROEN!
2de effectieve Vlaams Parlement
en 1st opvolger
Langelostraat, 81
3212 Pellenberg
0476 927 616
Reactie Vlaams Blok
Geachte Heer,
Vlak voor de verkiezingen zijn alle partijen geneigd hun kiezers in alles gelijk te geven. Meestal worden die beloften nooit ingelost. Om niet van dat soort opportunisme verdacht te worden, hebben wij onderstaande tekst volledig samengesteld uit letterlijke citaten uit ons programma. Dit zijn dus geen vrijblijvende beloften, dit is vastgelegd in officiële programmateksten. Wij hebben ons beperkt tot problemen die verwant zijn met mobiliteit. De teksten over wachtlijsten, sociale voorzieningen e.d.m. zijn niet overgenomen. Alleen in het allerlaatste citaat gaan we even op andere problemen in. Wij hebben zeer vaak geprotesteerd tegen de verspilling van overheidsgeld ten voordele van zogenaamde "kansarmen", waarmee men dan meestal immigranten bedoelt, die helemaal niet zo kansarm zijn. Maar die zo vaak misbruikte term is hier wel terecht: gehandicapten zijn de échte kansarmen van onze samenleving.
"Verkeersleefbaarheid wordt door het Vlaams Blok niet enkel gekoppeld aan het invoeren van de zone 30 in de schoolomgeving of in dorpskernen. Vooral de zwakke weggebruikers, zoals voetgangers, fietsers en gehandicapten ondervinden samen met de plaatselijke bewoners of de gemeente wat verkeersleefbaarheid is. Te smalle voetpaden of ononveilige oversteekplaatsen, afwezigheid van of slecht onderhouden fietspaden vormen eveneens belangrijk elementen inzake verkeersleefbaarheid. [...] Inzake de uitbouw van het openbaar vervoer dient de aandacht ook nadrukkelijk uit te gaan naar het voor- en natransport te voet. Naar degelijke tram- en buswachthokjes, goede opstapfaciliteiten voor ouderen, gehandicapten en mensen met kinderwagens Het rijcomfort kan worden verhoogd door aandacht voor de rijstijl van bestuurders van trams en bussen. [...] Toerisme moet openstaan voor alle burgers. Vandaar dat speciale initiatieven dienen genomen te worden ter ondersteuning van de vakantiebeleving voor specifieke doelgroepen als jeugd, kansarmen, gehandicapten, gezinnen en senioren. [...]Mensen met de één of andere handicap hebben het in onze samenleving sowieso moeilijker dan anderen. Door een aantal vooroordelen en misverstanden die er nog steeds bestaan ten opzichte van sommige handicaps geraken ze moeilijker aan een vaste job, door de extra kosten specifiek aan hun handicap hebben ze meer uitgaven, door de onaangepastheid van gebouwen en openbaar vervoer kunnen ze zich minder goed verplaatsen. Dit alles maakt het hen moeilijk zelfstandig te wonen en een eigen, autonoom bestaan op te bouwen, hetgeen nochtans de wens is van zeer vele gehandicapten. [...] Gehandicapten zijn vaak afhankelijk van technische hulpmiddelen zoals bijvoorbeeld rolstoelen, aangepaste voertuigen en dergelijke. Jammer genoeg zijn zij hierbij soms het slachtoffer van handelaars met minder goede bedoelingen die hen materiaal verkopen van minderwaardige kwaliteit. De rolstoel is dan reeds lang versleten vooraleer ze opnieuw een aanvraag kunnen doen voor een nieuwe terugbetaling. Er zit dan niets anders op dan zelf de zware investering voor een nieuwe rolstoel te doen. Het Vlaams Blok wil paal en perk stellen aan deze wanpraktijken. Er moet een waarmerk voor technische hulpmiddelen worden ingevoerd zodat wie een dergelijk hulpmiddel koopt, verzekerd is van de kwaliteit en de levensduur ervan. [...] Een groot probleem voor rolstoelgebruikers en mensen die minder goed te been zijn, blijft nog steeds de toegankelijkheid van gebouwen. Drempels zijn nog niet overal weggewerkt, toegangsdeuren zijn vaak nog te zwaar om alleen te openen en draaideuren zijn al helemaal onmogelijk voor een rolstoelgebruiker. Het Vlaams Blok eist dat niet alleen alle openbare gebouwen, maar ook grote winkels en horecazaken toegankelijk zouden worden gemaakt voor gehandicapten. [...] Het openbaar vervoer gebruiken is voor een motorisch gehandicapte nog steeds een heikele onderneming. Het Vlaams Blok wil dat hierin verandering komt. Trein- en busperrons, evenals de voertuigen zelf moeten toegankelijk gemaakt en uitgerust worden voor rolstoelgebruikers. [...] Werkgevers aarzelen al te vaak om een gehandicapte in dienst te nemen. Nochtans kunnen vele gehandicapten even rendabel werken als andere werknemers. Zo kan een rolstoelgebruiker perfect bureelwerk verrichten, een blinde uitstekend als telefonist(e) functioneren enzovoorts. Het Vlaams Blok wil dat de overheid in deze het goede voorbeeld geeft en meer gehandicapten tewerkstelt. Ook dient het bedrijfsleven te worden overtuigd van de evenwaardige kwaliteit van gehandicapte werknemers in velerlei domeinen. De overheid kan via fiscale maatregelen hierbij een steuntje in de rug geven. [...] Het spreekt voor zich dat gehandicapte werknemers hetzelfde loon moeten krijgen als niet-gehandicapten, ook wanneer zij tewerkgesteld zijn in een beschutte werkplaats."
Volgende teksten zijn citaten uit de dossiers die U kan vinden op www.vlaamsblok.be
In ons dossier "Mindervaliden" stelden wij: "Onder paars-groen bleven ook de leeftijdsdiscriminaties voor mensen met een handicap voortduren. Mensen die na hun 65ste blind of doof worden of een andere handicap oplopen kunnen momenteel geen aanspraak maken op de terugbetaling van een hoorapparaat, een rolstoel, een aanpassing aan hun wagen, een speciaal bed of een persoonlijk assisentiebudget. Ook in de voorzieningen die door het Vlaams Fonds voor Personen met een Handicap moeten erkend en gesubsidieerd worden kunnen deze mensen niet op steun rekenen. Het Vlaams Blok vindt dat iedereen die ouder is dan 65 jaar en geplaagd wordt met een vermindering van het zelfzorgvermogen door ziekte of handicap ook de zekerheid moet hebben dat steun mogelijk is."
In het dossier "Tegen Gehandicapten?" schreven we onder andere: "De gevaarlijkste en meest voor de hand liggende ontaarding van de huidige euthanasiewet zal niet ideologisch gefundeerd zijn, maar financieel. Nu al stijgen de kosten voor gezondheidszorg veel sneller dan het bruto nationaal product. Met een vergrijzende bevolking en een stagnerende economie zal dat probleem zich in de toekomst nog scherper stellen. In principe zou men gemakkelijk kunnen saneren door overconsumptie, wantoestanden en misbruiken in Wallonië aan te pakken. Daardoor zouden miljarden uitgespaard kunnen worden zonder ook maar één echte zieke of één echte gehandicapte te treffen. Maar binnen de Belgische politieke context is dat taboe. De Waalse politieke kaste zal hiertegen altijd een veto blijven stellen.
Het gevaar is dan ook reëel dat men op een andere manier zal bezuinigen: door de normen voor euthanasie steeds meer te versoepelen. Daarvan zullen in de eerste plaats ouderen en gehandicapten het slachtoffer zijn. Lijkt dat een paniekerige of demagogische overdrijving? Helemaal niet. Het is alleen de voortzetting van een onmenselijke logica die nu al wordt gehanteerd. Mensen die na hun 65ste blind of doof worden of een andere handicap oplopen kunnen momenteel geen aanspraak maken op de terugbetaling van een hoorapparaat, een rolstoel, een aanpassing aan hun wagen, een speciaal bed of een persoonlijk assistentiebudget. Ook in de voorzieningen die door het Vlaams Fonds voor Personen met een Handicap moeten erkend en gesubsidieerd worden kunnen deze mensen niet meer op steun rekenen. Terwijl veel dergelijke handicaps zich natuurlijk juist in deze leeftijdscategorie manifesteren.
Terwijl men allerlei vormen van misbruik en overconsumptie ongestraft laat voortwoekeren, bespaart men wèl op kosten van gehandicapte 65-plussers. Onder de regeringen Verhofstadt I en II bleven deze leeftijdsdiscriminaties voor mensen met een handicap trouwens voortduren. De logica hierachter is meedogenloos en onmenselijk: de overheid zegt hiermee eigenlijk impliciet dat zij geen financiële bijdrage wil leveren voor oudere gehandicapten. Zij vindt dat klaarblijkelijk een nutteloze investering. Voor onbemiddelde mensen betekent dat meestal dat zij zich geen rolstoel, geen hoorapparaat of geen aangepast bed kunnen aanschaffen, zodat hun levenskwaliteit sterk daalt. Zodat zij tenslotte terechtkomen in een toestand van "uitzichtloos en ondraaglijk lijden." Het spuitje van de euthanasie-arts zal dan een verlossing lijken. Ze zullen misschien zelfs niet meer protesteren.
Het zal een gemakkelijke, goedkope en onmenselijke oplossing zijn om het budget voor gezondheidszorg in evenwicht te houden. En eens de overheid die barbaarse logica heeft aanvaard, zal het van kwaad naar erger gaan. De normen zullen steeds versoepeld worden. Er zullen steeds meer gehandicapte en demente ouderen in aanmerking komen voor euthanasie. Zij zullen niet meer in aanmerking komen voor dure therapieën, operaties of medicijnen. Of zij zullen op lange wachtlijsten gezet worden, helemaal onderaan. Dat is helaas geen sciencefiction. Dat is een ontwikkeling die nu reeds bezig is. Zelfs in een hoogontwikkeld industrieland als Groot-Brittannië, met een systeem van gezondheidszorg dat volledig in handen van de staat is, sterven er jaarlijks duizenden mensen omdat de wachtlijsten voor operaties veel te lang zijn."
Hoogachtend,
Sponsors
Reactie SP.a
Geachte heer,
Onze maatschappij is weinig of niet toegankelijk voor personen met een handicap. Dit is een sterke rem op de mogelijkheden tot sociale integratie..
Een van de meest teleurstellende bevindingen is dat minister Dirk Van Mechelen geen resultaat bereikt heeft voor de regelgeving inzake toegankelijkheid van publiek toegankelijke gebouwen en het openbaar domein. De opmaak hiervan heeft meer tijd in beslag genomen dan oorspronkelijk gepland was. Er waren verschillende pistes, een keuze is nog niet gemaakt. Men weet dus nog altijd niet welke aanpak het meest aangewezen is. We willen zelf niet langer wachten en overwegen een eigen decreetsvoorstel inzake toegankelijkheid in te dienen, naast of in het decreet ruimtelijke ordening.
Anderzijds zijn er in de vorige legislatuur (federaal en Vlaams) bijzonder veel goede initiatieven tot stand gebracht:
1. De antidiscriminatiewet.
2. De website www.toegankelijkvlaanderen.be die informatie bevat over de toegankelijkheid van gemeentehuizen, hotels, musea, culturele centra en andere toeristische voorzieningen.
3. De Vlaamse regering heeft op 2 april 2004 een besluit principieel goedgekeurd dat een aantal veranderingen aanbrengt aan de wijze waarop de aanvrager van een stedenbouwkundige vergunning zijn aanvraag moet indienen. Met dit besluit zal een bouwaanvraag voor een 'publiek gebouw' voortaan moeten aangeven welke ingrepen men zal doen om het gebouw 'integraal toegankelijk' te maken.
4. Eind 2000 besliste de Vlaamse regering om een reglement te ontwikkelen voor de subsidiëring van diensten voor aangepast vervoer (DAV). Het aantal diensten dat op basis van het desbetreffende reglement gedeeltelijk wordt gesubsidieerd, is gegroeid van elf in 2001 tot veertien in 2003. Deze diensten verspreiden zich over heel Vlaanderen en maken deel uit van een netwerk dat de bedoeling heeft zich, stapsgewijs en binnen de haalbaarheid van het beschikbare budget, uit te breiden tot een gebiedsdekkend circuit. Het reglement zelf werd eind 2003 op basis van de kennis en ervaring die inmiddels in het dossier werd opgedaan, geëvalueerd en verfijnd. De bijgestuurde versie is in januari 2004 goedgekeurd door de Vlaamse regering. In de nieuwe reglementering valt de strikte onderverdeling tussen landelijke gebieden en stedelijke gebieden weg, zodat ook projecten in landelijke gebieden voor subsidie in aanmerking komen. Bovendien kunnen de diensten voor aangepast vervoer nu ook investeren in aangepaste voertuigen.
5. Reeds geruime tijd kunnen gebruikers van een elektrische rolstoel, die een uitkering krijgen van het Vlaams Fonds en die in een belbusgebied wonen, een belbushalte voor hun huisdeur aanvragen. De loopafstand tussen de woning en de halte wordt zo maximaal gereduceerd. Deze maatregel werd recentelijk positief geëvalueerd. De Lijn heeft daarop de beslissing genomen om het initiatief uit te breiden naar alle rolstoelgebruikers die een uitkering krijgen van hetzij het Vlaams Fonds, hetzij het RIZIV. Wat de rechthebbenden van het Vlaams Fonds betreft, verloopt de uitbreiding vlot. De rechthebbenden van het RIZIV moeten iets meer geduld hebben vooraleer zij deze maatregel kunnen genieten. Het RIZIV wil namelijk eerst een procedure uitwerken waarbij ze, zonder de wet op de privacy te schenden, de persoonsgebonden gegevens kunnen vrijgeven die nodig zijn opdat De Lijn een halte aan huis zou kunnen organiseren. De mogelijkheid van een belbushalte aan huis beperkt zich tot die gebieden waar reeds een belbusexploitatie bestaat.
6. Alle nieuw aangekochte autobussen zijn van het lagevloertype en zijn voorzien van een knielsysteem en uitschuifplatform. Dit maakt de voertuigen niet alleen toegankelijker voor rolstoelgebruikers, maar ook voor andere klanten, zoals senioren, personen met bewegingsbeperkingen of reizigers met kinderwagens.
7. Sinds de zomer 2003 bestaat er een proefproject van auditieve halteaankondiging op de tramvoertuigen en informatiebordjes in braille aan de haltes aan de Kust. De resultaten van dit proefproject zijn bevredigend. Ook de nieuwe tramvoertuigen (Hermelijn II), die in het voorjaar van 2004 geleverd zullen worden, zijn uitgerust met een visueel én auditief halte-aankondigingssysteem.
8. De VVSG heeft in het kader van het Europees Jaar voor de personen met een handicap in samenspraak met de cel Gelijke Kansen in Vlaanderen een pocket over toegankelijkheid uitgegeven. Daarin worden praktische tips voor steden en gemeenten gegeven die rond de toegankelijkheidsproblematiek willen werken.
9. In augustus 2003 publiceerde de administratie Wegen en Verkeer het Vademecum Voetgangersvoorzieningen. In zes hoofdstukken wordt uitgebreid stilgestaan bij respectievelijk het belang van een voetgangersvriendelijk beleid, de basisuitgangspunten voor voetgangersroutes, de juridische aspecten, ontwerprichtlijnen voor infrastructuur, signalisatie en reglementering, en onderhoud. Speciale aandacht wordt hierbij besteed aan voorzieningen voor diegenen die om welke reden ook minder beweeglijk zijn, diegenen die slechtziend zijn of diegenen die zich met een rolstoel verplaatsen. Dit vademecum werd ondertussen bezorgd aan de technische diensten van de gemeenten, bibliotheken enzovoort.
Dat zijn slechts enkele van de recente realisaties. Er blijft nog veel te doen. We zullen bij het uitwerken van nieuwe projecten zeker een beroep doen op uw voorstellen.
mvg ,
Steve Stevaert
i.o.
Directie Communicatie
02/552.03.23
www.s-p-a.be